De zelfondermijnende haven: Een reflectie op de rol van Nederlandse havens in georganiseerde criminaliteit en aanpak

Deze bijdrage betreft een reflectie op de rol van havens in georganiseerde criminaliteit en de aanpak daarvan in Nederland, gebaseerd op 15 jaar bestuurskundig-criminologisch onderzoek van de auteur naar Nederlandse havencriminaliteit en -veiligheid. Er lijkt tot op zekere hoogte sprake te zijn van zelfondermijning in de aanpak van georganiseerde criminaliteit in de haven, namelijk hoe de overheid in die aanpak van “ondermijning” vooral zichzelf – ongewild – ondermijnt. Maar hoe zou dat komen? Welke (onderlinge samenhangende) criminele en handhavingsdynamieken spelen daarin een rol? Wat laat de empirie zien over die interactie tussen georganiseerde havencriminaliteit, veiligheid en handel in de Nederlandse havens? In deze bijdrage worden deze vragen beantwoord middels een reflectie op verschillende onderzoeken en daaruit voortvloeiende theoretische, methodologische en empirische werken die al gepubliceerd zijn, evenals op onderzoeksprojecten die door de auteur zijn uitgevoerd, met een focus op Nederlandse en enkele buitenlandse havens, in het bijzonder het Noordzeekanaalgebied en de Rotterdamse haven. Ook zullen andere relevante criminologische onderzoeken naar (Nederlandse) havenveiligheid kritisch besproken worden. Verschillende vormen van (aanpak van) “ondermijnende” havencriminaliteit en onveiligheid komen aan bod, met vooral de georganiseerde (drugs)criminaliteit als focus, alsook de gebrekkige beheersing van deze vormen van ondermijnende havencriminaliteit en onveiligheid.