Ouderverenigingen als verbindende schakel tussen praktijk en wetenschap

In 1973 kwam de oudervereniging De Pijler tot stand. Na een fusie met andere verenigingen in 1987 veranderde de naam in Balans en onder die naam bestaat de vereniging nog steeds. De Pijler begon als vereniging voor ouders van kinderen die een LOM-school bezochten, een school dus voor kinderen met Leer- en Opvoedingsmoeilijkheden. De vereniging bleek in een behoefte te voorzien en sprak ook tot de verbeelding. Er was op diverse momenten in de geschiedenis van de vereniging dan ook veel aandacht van de pers. Dyslexie werd in de loop van de jaren een belangrijk aandachtspunt in de psychologie en (ortho)pedagogiek maar daarbij was de nodige onduidelijkheid en onzekerheid wat dyslexie nu eigenlijk was en wat de beste behandeling was. Ouders ervoeren op school weinig steun en moesten concluderen dat leerkrachten er eigenlijk weinig vanaf wisten en er niet goed mee konden omgaan. Ook dyslectische kinderen en jongeren zelf waren teleurgesteld in wat het reguliere onderwijs hen geboden had of hoe dit hen in de kou had laten staan. Voor velen in die jaren was de LOM-school een uitkomst. In het bij elkaar brengen van de wetenschap en de praktijk in het basis- en speciaal onderwijs, heeft de oudervereniging De Pijler/ Balans een belangrijke bijdrage geleverd. In dit artikel gaan we na hoe deze vereniging dat aanpakte en waarom de vereniging succesvol was.