Uitgevallen tanden: 3 gedichten uit de klassieke Chinese poëzie

In de Chinese cultuur heeft de poëzie altijd een grote rol gespeeld. Een ononderbroken traditie van 30 eeuwen heeft een dichtkunst voortgebracht van een weergaloze verscheidenheid en rijkdom, aldus Idema. Het schrijven van gedichten werd gezien als een onmisbare sociale vaardigheid voor alle geletterden.

Al ruim 3000 jaar geleden hadden mensen in China cariës en parodontale afwijkingen en kon men daarvoor hulp krijgen van speciaal opgeleide hulpverleners (Guerini, 1909). Over de gevoelens van hun patiënten bij deze gebitsklachten lijkt echter in deze oude historie niet of zeer weinig te zijn gepubliceerd. Wel blijkt dat in de duizenden geschreven oude Chinese gedichten, een enkele maal, melding wordt gemaakt van personen die hun droefheid uiten over problemen op het gebied van gezondheid en soms over het verlies van hun tanden. Daarbij zij opgemerkt dat in 30 eeuwen Chinese cultuur de poëzie altijd een grote rol heeft gespeeld en dat het daar, in die eeuwen, gebruikelijk leek om gevoelens over allerlei gebeurtenissen in dichtvorm te uiten (Idema,1991). Een goed voorbeeld over het hebben van een gebitsprobleem blijkt in een gedicht van Han Yu (768-824) waarin hij het langzame verlies van zijn uitvallende gebitselementen op een bijzondere manier beschrijft.