Utopia op de zeebodem: Over een nieuw land met een complexe geschiedenis

Op haar website presenteert de provincie Flevoland zich als volgt aan bezoekers: “Ingenieur Cornelis Lely maakte zich in 1891 onsterfelijk met zijn plannen voor inpoldering van de toenmalige Zuiderzee. Duizenden arbeiders begonnen aan het zware handwerk. Het noordoostelijke deel van Flevoland, de Noordoostpolder, was als eerste aan de beurt. Het water week uiteindelijk in 1942. Het zuidelijk deel, de Flevopolder, het grootste kunstmatige eiland ter wereld, viel in 1957 en in 1968 droog. Op 1 januari 1986 werd Flevoland officieel de nieuwste en 12e provincie van Nederland”.1 De website van het Nieuw Land Erfgoedcentrum valt met de deur in huis: “de grootste polder ter wereld”.2 Het beeld is duidelijk: hier ligt onze nationale trots, nieuw land dat door mensen, in het bijzonder door Nederlanders, is gemaakt. Maar is dat wel het hele verhaal? En was er dan tevoren helemaal niets? In dit essay blijkt het IJsselmeergebied een gelaagd landschap met een lange en complexe geschiedenis.